عاقا انقد که من به استیکرای گوشیم که همون استیکرای تلگرامم هست عادت کردم که اصلا اینجا که میخوام دچار فلج در حرف زدن میشم من حرف زدنی نصف حرفامو با دستام به طرف مقابل میرسونم توی تلگرامم نصف حرفامو با استیکر به طرف مقابل میرسونم اینجا خیلی ناقصه دچار فلج میشم در حرف زدن مثلا دارم برا مردم کامنت میذارما مینویسم[همون استیکر تلگرام که زنه لباس قرمز پوشیده داره قر میده] برا فاطمم همین چند دیقه پیش یه همچین کامنتی گذاشتماااااااا ولی الان یادم نیست چی بود [پوکر فیس]

فکر میکنم چیزی که یقه ام را گرفت و محکم از دنیای کودکی بیرونم کرد پریود بود! "پ" پسر عمویم است.یک سال از من کوچکتر هست و ساکن تهران هستند. او کسی است که ساعت ها بدون خستگی باهم بازی میکردیم و از سر و کول هم بالا میرفتیم خلاصه بخشی از کودکی هایم بازی با "پ"بود. ولی یادم میاد روزی از همان دوران ابتدایی پریودم یک روز که "پ" از تهران اومده بود و قرار بود باز هم مثل قبل بریم خونه مامان بزرگم و باهم بازی کنیم. من زودتر رفته بودم و رفته بودم خونه ی عمم که همسایه ی مامان بزرگم بودند تا با پسرش که چندماهه بود بازی کنم. بدون تجربه بودم از این دردسر و روی تخت دراز کشیده بو

یه بی حوصلگی امروز در من موج میزنه که قدرت انجام کارها رو از من گرفته...

از پست قبلمم معلومه چقدر بی حوصله نوشته شده...شایدم بی حوصله ادامه داده شده...

اولاش باز بهتره...

این بی حوصلگی در حدی هست که حتی نا نداشتم با مامان و خاله برم بیرون...

نا ندارم برم خونه مامان بزرگم پیش عمه ها و دختر عمم و مامان بزرگم...

در حدی که یه پست درست و حسابی چند وقته نتونستم برا اینستا بگیرم و قرار گذاشته بودم امروز بگیرم ولی توانشو ندارم...

هووووووووووووف!

اصلا فکرشو نمیکردم انتخاب رشته انقدر مرحله سختی باشه! یه لحظه میگم نیلسااا تو که این مدت همش به دانشگاه تهران فکر میکردی چطوری میتونی الان بیخیالش شی! هم میگم تو فقط یکی دو ماه برای هنر وقت گذاشتی و رتبت شد 367! اگه بیشتر وقت بذاری...اگه یه سال پشت کنکور بمونی...هم میتونی رتبه بهتر بیاری هم میتونی خیلی امیدوارتر بشی به دانشگاه طهران! بعد دوباره میگم و میگن اگه رتبت بدتر شد چی؟ بعد میگم و میگن پشت کنکور موندن خیلی سخته! بعد فکر میکنم اگه همه دوستام برن و اگه تنها بمونم میتونم بخونم! اصن من توانِ دوباره کنکوری شدن دارم یا نه! بعد فردا صبح از خواب پامیشم همه ای

میدونید مشکلی که این روزها خیلی دارم مدیریت زمانه! اصلا نمیتونم کارهایی که باید انجام بدم و انجام بدم! هی میخوام توی دفتر پلنرم برنامه ریزی کنم ولی حتی برای اونم وقت نمیکنم شایدم تنبلی میکنم! قبل کنکور انقدر برای بعد کنکورم برنامه داشتم که فکر میکردم حتی وقت سرخاروندنم نداشته باشم. مثلا قرار بود بعد کنکور بالافاصله برم رانندگی ثبت نام کنم ولی تازه امروز رفتم ثبت نام کردم و هنوز هم کلاس هامون شروع نشده. یا مثلا قرار بود برم کلاس ویولن ولی اونموقع که رفتیم اموزشگاه موسیقی صاحبش گفت که فعلا استاد ویولن نداریم و تو شهرمون دیگه استاد دیگه ای نبود یا حداق

ادامه پست قبل... میدونید من گاهی حس میکنم با همه ی ادمای توی خونمون فرق دارم... احساساتم...تفکراتم...خواسته هام...رفتارم... فقط من به محبت بیشتری احتایج دارم... حتی احتیاج دارم یکی قربون صدقم بره... من نیاز دارم یکی همراهم باشه... من یه همراه میخوام... این همراه صرفا یه جنسِ مذکرِ غریبه نیست...! برای همین هم هیچوقت به سمتِ جنسِ مذکرِ غریبه رو نبردم...! من دلم میخواست با یکی توی خونمون صمیمی بودم! مادرم! برادرم! پدرم! ولی با هیچکدوم نبودم... حتی رابطه خواهر برادریِ مدنظرمم هم نداریم...! داداشمم مثل مامانمه...زیاد درگیرِ احساسات نیست... احساساتش درونیه...بروزش نمیده زیاد!

فاطمه فکر کنم اگه من و تورو باهم مخلوط کنند یه ادم ایده ال ایجاد میشه

پی نوشت:من همه منظورم از پستای قبل این بود که دلم میخواست یکی تو خانواده بود که خیلی باهاش راحت و صمیمی بودم!یکی ممکنه با اعضای خانوادش صمیمی نباشه ولی حداقل با دایی خاله ای چیزی مثل دوستن!شاید چون سن هاشون بهم نزدیکه!ولی من...!

هیچ بابا اصلا میخوام این "من" و بکشم

خیلی اذیتم میکنه بیشور

امشب با چندتا از دوستای مدرسه ای که یه سال ازم کوچیک ترن برای شام رفتیم پیتزا. با سه تاشون تو مدرسه اشنا شدم که دوتاشون دوقلو هستن با یکیشونم تو کلاس زبان. خلاصه امروز برای اولین بار این اکیپ باهم رفتیم بیرون.ولی راستش و بخواید از اول تا اخرش من چندکلمه بیشتر حرف نزدم.حرفاشونو نمیفهمیدم. همش درمورد این حرف میزدن که فلان دختر اینکارو کرده با اون دوست شده این پسر فلان شده منم اصلا هیچکس و نمیشناسم. دامنه ی شناختم فقط دوستای دوروبرم بوده هیچ کسِ دیگه ای نمیشناسم.نه دختر نه پسر. برای همین خیلی ساکت بودم.اصلا من با دوستای هم کلاس خودم هیچوقت تو این فازها نبو

هی مینویسیم...هی مینویسم تو مغزم...ولی وقت نمیشه بیام اینجا خالیشون کنم...

ولی امروز یه سری حرفایی اماده کرده بودم تو ذهنم که حتما نیاز دارن به نوشته شدن...

صرفا برای به یاد موندن خودم...

تا یادم نره...

پی نوشت:نمیدونم چطوری وقت نمیشه وقتی روزام با بیکاری و علافی و خواب و کسالت میگذرن!